W dniu 22 lutego 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw. Najbardziej istotnymi zmianami wydają się przepisy mające ograniczyć zawieranie licznych umów na czas określony w celu obejścia przepisów o okresach wypowiedzenia umów bezterminowych, a także zmiany zasad i okresów wypowiedzenia umów o pracę.

W jaki sposób nowe przepisy wpływają na umowy o pracę zawarte przed dniem 22 lutego 2016 r.?

Zmiany w dotyczące zawierania umów o pracę na czas określony

Do 22 lutego 2016 r. Kodeks pracy przewidywał, iż w razie zawarcia pomiędzy tym samym pracodawcą i pracownikiem dwóch kolejnych umów o pracę na czas określony, zawarcie trzeciej umowy terminowej powodowało, że była ona traktowana jako umowa zawarta na czas nieokreślony, niezależnie od jej nazwy treści.

Natomiast od 22 lutego 2016 r. to zawarcie czwartej (a nie jak poprzednio – trzeciej) umowy pomiędzy tymi samymi stronami powoduje, że uważa się, iż pracownik zatrudniony jest na podstawie umowy na czas nieokreślony od dnia zawarcia czwartej umowy o pracę na czas określony.

 

Nadto novum stanowi wprowadzone w art. 251 § 1 Kodeksu pracy ograniczenie czasowe, którego poprzednio obowiązujące przepisy nie przewidywały. Otóż od 22 lutego 2016 r. okres zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych pomiędzy tymi samymi stronami, nie może przekraczać 33 miesięcy. Zatem, nawet jeśli strony zawarły tylko jedną umowę o pracę, ale na czas określony dłuższy niż 33 miesiące, lub kilka umów o pracę, których łączny okres obowiązywania przekroczył 33 miesiące – z chwilą upływu 33. miesiąca zatrudnienia uważa się, że pracownik zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Taki stan przyjmuje się od dnia następującego po upływie 33 miesięcy.

Powyższe zmiany powodują, że w przypadku umów o pracę zawartych na czas określony przed dniem 22 lutego 2016 r. i nadal trwających, wciąż możliwe jest zawarcie jeszcze jednej umowy na czas określony bez konsekwencji jej automatycznego przekształcenia w umowę na czas nieokreślony. Zgodnie bowiem z przepisami wprowadzającymi nowelizację Kodeksu pracy, umowa na czas określony, zawarta przez dniem 22 lutego 2016 r., która była pierwszą lub drugą umową terminową pomiędzy tymi samymi stronami, jest nadal pierwszą lub drugą umową.

 

Jednakże, jeśli umowa na czas określony została zawarta w dniu 22 lutego 2016 r. lub później, ale drugą umowę na czas określony rozwiązano w okresie 1 miesiąca od zawarcia nowej, jest ona uważana za zawarcie umowy na czas nieokreślony, o ile miesięczny termin rozpoczął bieg przed 22 lutego lub w tym dniu. Jeśli okres pomiędzy umowami zawieranymi na czas określony wynosił więcej niż 1 miesiąc, powyższa reguła nie ma zastosowania. Regulacja ta ma zapobiec celowemu rozwiązywaniu umową o pracę bezpośrednio przed wejściem w życie nowelizacji.

Natomiast limit 33 miesięcy trwania umów zawartych na czas określony obowiązuje od dnia 22 lutego 2016 r. także dla umów zawartych przed tą datą. Termin 33 miesięcy rozpoczyna swój bieg z dniem 22 lutego 2016 r. Oznacza to, że umowa zawarta przed 22 lutego 2016 r., jeśli nadal będzie obowiązywała, przekształci się automatycznie w umowę na czas nieokreślony z dniem 22 listopada 2018 r., czyli w dacie upływu ostatniego dnia z 33 miesięcznego okresu.

 

Powyższa zasada nie ma jednak zastosowania wobec pracowników, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem, w okresie od dnia 22 lutego 2016 r. do dnia 22 listopada 2018 r. W przypadku takich pracowników, gdy rozwiązanie umowy terminowej przypada po upływie 33 miesięcy od dnia wejścia w życie zmienionych przepisów, czyli po dacie 22 listopada 2018 r., umowa rozwiąże się z upływem okresu, na który została zawarta.

Czytaj dalej








adw. Agnieszka Zielińska-Heluszka