Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w najnowszej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób – International Classification of Diseases (ICD), która ma zacząć obowiązywać w 2022 roku, uwzględniła wypalenie zawodowe. Czy to oznacza, że stało się ono nową, nieznaną dotąd chorobą?

O wypaleniu zawodowym od lat dyskutują eksperci, głównie w krajach rozwiniętych. Jak zauważają, coraz większa liczba ludzi, którzy odczuwają skutki zdrowotne przepracowania, utraty motywacji i ciągłego stresu. Zgodnie ze statystykami, około 30% dyrektorów z branży HR w Wielkiej Brytanii dostrzega ten problem jako istotny w ich firmach. Raport Harvardu ocenia natomiast, że wśród amerykańskich lekarzy wypalenie zawodowe to koszt 4,6 miliardów dolarów każdego roku.

infoplanet psychologia i lifestyle who potwierdza wypalenie zawodowe

Najczęściej na syndrom wypalenia zawodowego skarżą się osoby pracujące w zawodach wymagających kontaktu z ludźmi, a więc: pielęgniarki, lekarze, terapeuci i nauczyciele. W ICD wypalenie zawodowe sklasyfikowano jako syndrom zawodowy („occupational syndrome”). Nie oznacza to uznania za chorobę, jednak wskazuje, że problem jest istotny i dostrzegany przez WHO.

Po raz pierwszy definicja wypalenia zawodowego pojawiła się w psychologii społecznej w 1993 roku. Opracowała ją prof. Christina Maslach, opierając się również na spostrzeżeniach psychiatry Herberta Freudenbergera, który podobne przypadki opisywał już latach 70. XX wieku. Jak wynika z ICD, wypalenie zawodowe wynika często z chronicznego stresu, który pracownik doświadcza w miejscu pracy. Może natomiast skutkować bezsennością, a nawet chorobami serca.

Zgodnie z ustaleniami specjalistów z zakresu zdrowia psychicznego, wśród objawów wypalenia zawodowego wymienia się: emocjonalne wyczerpanie, poczucie braku sensu i przytłoczenia, depersonalizację osobowości, skutkującą cynizmem, obniżeniem wrażliwości i podważaniem znaczenia międzyludzkich relacji, a także zaniżona ocena własnych dokonań.

Syndromowi wypalenia zawodowego towarzyszy poczucie zmarnowanego czasu i bezsensowności wszystkich wysiłków. Efekty emocjonalne i psychiczne dotyczyć mogą jednak wyłącznie sfery zawodowej i – zgodnie z zastrzeżeniem ICD – dla prawidłowej diagnozy, nie mogą dotykać innych obszarów życia.