Angela Merkel ponownie zarządza Europą. Za kolejną wielką koalicją z CDU (Christian Christian Union w Bawarii) głosowało 68% członków socjaldemokratów (SPD), przy frekwencji wynoszącej 78%. Mimo tego sukcesu, wszystko wskazuje na to, że po prawie 13 latach u władzy Merkel wkracza w ostatnią fazę swojej niezwykłej kariery. Za dwa lata prześcignie Helmuta Kohl’a – najdłużej rządzącego kanclerza powojennych Niemiec. Dłużej u władzy był już tylko Otto von Bismarck w XIX wieku.

Kobieca ręka w polityce

Zanim Merkel została kanclerzem w 2005 roku, żadna kobieta nie zajmowała wysokiego stanowiska politycznego. Nawet jej własna Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna była zdominowana przez społecznie konserwatywnych, południowych katolickich prawników i twierdziła, że kobiety powinny skoncentrować się na „Kinder, Küche, Kirche”, czyli dziaciach, kuchni i kościele.

Po pojawieniu się Merkel, sytuacja się zmieniła. Córka luterańskiego pastora, kobieta po rozwodzie i naukowiec z doktoratem chemii kwantowej nie nadążyła za standardem polityków chadeckiej demokracji. Choć prawdopodobnie zostanie zapamiętana ze względu na jej rolę w rozwiązaniu kryzysu związanego z zadłużeniem w strefie euro oraz otwarciu granic dla blisko miliona uchodźców, jej głównym dziedzictwem jest polityka społeczna.

Zapowiedź zmian społecznych

Pierwszym osiągnięciem legislacyjnym Merkel jako ministra w latach 90. było wprowadzenie bardziej liberalnego prawa aborcyjnego. Często pomija się fakt, że Niemcy Zachodnie skutecznie zakazywały prawa kobiet do aborcji przed zjednoczeniem w 1990 roku. Choć Merkel nie używa bandery feministki (na spotkaniu kobiet wysokiego szczebla, w tym Ivanki Trump, nie przyłączyła się do tych, które podniosły ręce, by zidentyfikować się jako feministki), jej polityka kreśli inną historię.

To właśnie z nią na czele kraj stał się bardziej socjaldemokratyczny. Wprowadzone zostały przepisy dotyczące opieki nad dziećmi i wyższej płacy minimalnej były kwestiami, które zapożyczono od centrolewicowych socjaldemokratów. Ponadto, choć sama Merkel była sceptyczna, w 2017 roku zaakceptowano legalizację małżeństw homoseksualnych.

Wszystkie te zmiany wpłynęły również na życie polityczne. Na ważnych stanowiskach pojawiło się więcej kobiet i polityków zainteresowanych przedstawicielami tej samej płci. Pierwszym homoseksualnym ministrem spraw zagranicznych w Niemczech stał się nieżyjący już Guido Westerwelle, który pełnił funkcję zagranicznego sekretarza Merkel w latach 2009–2013.

Feministka?

Najbardziej godna uwagi jest nadchodząca dominacja kobiet w dwóch największych partiach. Po wewnętrznej walce o stanowisko na nowego sekretarza generalnego CDU została wybrana Annegret Kramp-Karrenbauer.

Wpływ kobiet nie jest nowym zjawiskiem tylko w CDU. Gdy lider SPD, Martin Schulz, podał się do dymisji, stanowisko lidera partii przejęła 47-letnia Andrea Nahles, budząca grozę była minister pracy.

Wszystko więc wskazuje na to, że w następnych wyborach kluczową rolę odegrają dwie kobiety: Annegret Kramp-Karrenbauer i Andrea Nahles. To zaś oznacza, że polityka w Niemczech staje się kobietą.